Na meer dan een maand voetbal blijven er nog twee landen over. Spanje en Argentinië spelen zondagavond in New York de WK 2026 finale. Een droomaffiche tussen de regerende Europese kampioen en de regerende wereldkampioen. Wordt dit het ultieme hoofdstuk in het WK-verhaal van Lionel Messi, of kroont Lamine Yamal zich na het EK ook op het grootste podium ter wereld?
Spanje groeit naar zijn beste niveau
Spanje begon dit WK niet altijd met fantastisch voetbal, maar stond er wel op de momenten die telden. La Roja schakelde na de groepsfase Portugal uit met een late goal van Mikel Merino, overleefde daarna een moedige België in de kwartfinale en zette in de halve finale Frankrijk volledig opzij.
Vooral die 0-2 tegen Les Bleus was indrukwekkend. Frankrijk kwam als grote favoriet aan de aftrap met Mbappé, Dembélé, Olise en Barcola in de aanval. Toch kwam de ploeg van Didier Deschamps nauwelijks tot uitgespeelde kansen. Spanje won de strijd op het middenveld en sloeg zelf toe via Mikel Oyarzabal en Pedro Porro. Dat zegt veel over deze Spaanse ploeg. Ze speelt niet altijd oogverblindend maar wel volwassen. Rodri zorgt voor het evenwicht terwijl Dani Olmo zorgt voor beweging tussen de lijnen. Baena en Yamal zorgen voor gevaar vanop de flanken met hun technische kwaliteiten en loopvermogen. Toch is er een klein vraagteken bij La Roja. Yamal trainde in aanloop naar de finale apart door een pijnlijke dij na de trap van Digne in de halve finale. In Spanje klinkt voorlopig geen alarm, maar helemaal ideaal is het natuurlijk niet. Ook Pedro Porro, belangrijk tegen Frankrijk, werkte apart. De komende dagen moeten duidelijk maken of iedereen volledig fit raakt voor de finale.
Argentinië blijft ontsnappen
Waar Spanje indruk maakt met controle, leeft Argentinië van het momentum. En van Lionel Messi natuurlijk. De titelverdediger heeft dit WK al meermaals met het hoofd boven water gehangen, maar telkens vond de ploeg van Lionel Scaloni toch een uitweg.
Dat begon al tegen Kaapverdië, waar Argentinië pas in de verlengingen ontsnapte via een eigen doelpunt. Tegen Egypte werd het nog gekker: van 0-2 naar 3-2 met Messi als regisseur en Enzo Fernández als late verlosser. Ook Zwitserland hield de wereldkampioen lang in de tang tot Julián Álvarez in de verlengingen een schitterende knal in de kruising schilderde.
En dan was er nog de halve finale tegen Engeland. Argentinië stond opnieuw op achterstand en leek lang op weg naar de kleine finale. Maar wie deze ploeg afschrijft, heeft dit WK niet goed opgelet. Enzo Fernández maakte in minuut 85 gelijk waarna Messi in de extra tijd met zijn rechtervoet een perfecte voorzet afleverde voor Lautaro Martínez. 1-2 en dus de echte finale. Het is bijna onwaarschijnlijk maar in geen enkele knock-outmatch was Argentinië voor minuut 92 zeker van kwalificatie.
Wie schrijft geschiedenis?
Spanje kan voor het eerst sinds 2010 opnieuw wereldkampioen worden. Na de Europese titel zou dat de bevestiging zijn van een nieuwe gouden generatie. Argentinië kan dan weer iets doen wat sinds Brazilië in 1962 niet meer gebeurde, namelijk zichzelf opvolgen als wereldkampioen. Voor Messi zou het een bijna onmogelijk mooi slot van zijn internationale carrière zijn.
Zondagavond valt de beslissing in New York. Spanje lijkt collectief de sterkste ploeg. Argentinië heeft Messi en een bijna bovenmenselijk geloof in late mirakels. De vraag is dus simpel: kan Spanje de wedstrijd beslissen vóór Argentinië opnieuw begint te ontsnappen?
