Met Milaan-San Remo staat zaterdag het eerste Monument van het wielerjaar op het programma. La Primavera is met zijn 296 kilometer geen koers die vroeg in een plooi ligt, want alles gebeurt zoals steeds enkel in de finale met de Cipressa, de Poggio en daarna de afdaling richting de Via Roma. Wie zet de 117e editie naar zijn hand?
Parcours Milaan – San Remo: lange aanloop met heilige finale
Milaan-San Remo blijft een vreemde klassieker. Op papier is het de langste eendagswedstrijd van het voorjaar, in de praktijk is het vaak urenlang wachten op de echte ontploffing. De koers start opnieuw in Pavia en trekt daarna in zuidelijke richting. Via de bekende aanloop naar de Passo del Turchino gaan we richting de Ligurische kust.
De beslissing valt traditioneel pas op de twee laatste, maar ook bekendste hindernissen van de dag. Eerst is er de Cipressa, goed voor 5,5 kilometer klimmen aan gemiddeld 4,1 procent. Niet moordend maar wel ideaal om sprinters in de problemen te brengen. Daarna volgt de korte vlakke aanloop richting de Poggio, het orgelpunt van dit Monument. De Poggio zelf is met zijn 3,7 kilometer aan gemiddeld 3,7 procent allerminst een Alpenreus, maar net daarom is hij zo verraderlijk. Wie daar nog iets over heeft, kan het verschil maken. Vorig jaar konden daar enkel Van der Poel en Ganna een ontketende Pogacar volgen. Wie boven komt met enkele seconden bonus, weet dat de afdaling richting San Remo minstens even belangrijk wordt. In die afdaling won Mohoric in 2022, een beetje ruimte en ze zien je nooit meer terug.
Milaan – San Remo: Pogacar vs Van der Poel
Het verhaal van de laatste jaren is intussen bekend: Tadej Pogacar probeert Milaan-San Remo naar zijn hand te zetten maar botst telkens opnieuw op de limieten van deze koers. Milaan – San Remo is geen afmattingskoers, waardoor de grote vedettes relatief comfortabel het slot kunnen aanvatten. De Sloveen won haast alles wat er te winnen valt, maar La Primavera ontbreekt nog altijd op zijn erelijst.
Vorig jaar gooide Pogacar het over een andere boeg door al op de Cipressa vol aan te vallen. Alleen Mathieu van der Poel en Filippo Ganna konden volgen. Op de Poggio ging Ganna even overboord, maar hij keerde nog terug in de slotkilometer, waarna Van der Poel de sprint met drie overtuigend won.
Dat duel kleurt dus ook deze editie. Van der Poel lijkt als geen ander gemaakt voor Milaan-San Remo. De Nederlander is explosief, technisch sterk in de afdaling en toch ontzettend snel na een lange koers. Als Pogacar hem er niet af krijgt voor de top van de Poggio, dan is Van der Poel de grote favoriet.
Outsiders die kunnen profiteren van tweestrijd
Toch is dit geen duel met twee, al voelt het wel zo. Isaac Del Toro zou voor UAE een belangrijke pion kunnen worden in een tactisch spel, zeker als Pogacar met overtal wil koersen. Filippo Ganna bewees vorig jaar al dat hij in deze koers veel meer is dan een pure tijdrijder. Als hij de Poggio overleeft, is hij opnieuw een serieuze kandidaat voor het podium of meer. Ook Tom Pidcock past perfect bij een finale waarin explosiviteit en techniek in de afdaling samenkomen.
Verder blijft het uitkijken naar onze Belgen. We hebben een cirkel rond de naam Jasper Philipsen als ze met een iets ruimere groep zouden overleven op de Poggio. Ook Wout van Aert moet in principe deze koers aankunnen, al is de vraag hoe goed de vorm is na een mindere seizoenstart. We kunnen alleen maar hopen op een Belgische stuntzege, want wat zou het deugd doen voor een wielerland als het onze.
